|
Þó svo fjárlög
Evrópusambandsins kunni að líta umfangsmikil, þá er staðreyndin sú að
velta þeirra er ekki nema um 1.08% af vergri þjóðarframleiðslu (Gross
National Income) aðildarríkja ESB og um 2.5% af heildarútgjöldum þeirra.
Samþykkt fjárlög ESB á árinu 2008 voru samtals 129,1 milljarður evra sem
er um 235 evrur á hvert mannsbarn í ESB. Ein skýring hvers vegna
fjárlögin eru ekki hærri en raun ber vitni er að útgjaldamiklir
málaflokkar eins og varnarmál, heilbrigðismál, menntamál og félagsleg
velferðarmál eru mestmegnis á forræði og ábyrgð aðildarríkjanna sjálfra.
Sjö ára fjárlagarammi
Aðildarríki
ESB hafa komið sér saman um ákveðinn tímaramma utan um fjárlög þar sem
þak er sett á heildarútgjöld fyrir tímabilið. Um er að ræða 7 ára
fjárlagaramma og árið 2007 byrjaði nýtt tímabil sem að lýkur árið 2013.
Heildartekjum ESB eru settar skorður í sáttmálum ESB en tekjurnar geta
ekki verið meiri en sem nemur 1,24% af vergri þjóðarframleiðslu
aðildarríkjanna. ESB hefur ekki leyfi til að reka fjárlög með halla,
þannig að tekjur verða að duga fyrir útgjöldum hverju sinni.
Framkvæmdastjórn ESB er ætlað að byggja á grunni þessarar sjö ára
fjárhagsáætlunar þegar hún leggur fram árleg fjárlög til umfjöllunar og
samþykkis af Ráðherraráðinu og Evrópuþinginu.
Hvaðan koma tekjurnar?
ESB hefur sínar
eigin lögformlegu leiðir til að afla tekna og er ekki háð
aðildarríkjunum um sérstök framlög. Aðildarríkin innheimta hins vegar
þau gjöld sem mynda stofna að tekjum ESB. Evrópusambandið hefur þrjá
megin tekjustofna:
Aðildarríkin
greiða hlutfall af vergri þjóðarframleiðslu til starfsemi
sambandsins. Hlutfallið fer eftir fjárlögum hvers árs og árið 2007
var hlutfallið 0.73%. Þetta er stærsti tekjustofn ESB og nemur um
69% af heildarfjárlögum.
Hefðbundnir tekjustofnar
eru tollar og gjöld sem ESB innheimtir
af innflutningi frá ríkjum utan Evrópusambandsins. ESB er
tollabandalag sem þýðir að um viðskipti við ríki utan ESB gildir ein
sameiginleg tollskrá. Árið 2007 er áætlað að ESB fái um 15% af
tekjum sínum frá þessum tekjustofni, en hlutfall tekna af þessum
stofni hafa farið lækkandi vegna aukins frelsi í viðskiptum og
lækkun á tollum.
Aðildarríkin
greiða ákveðið hlutfall af virðisaukaskatti til ESB. Þessi
tekjustofn stendur undir 15% af fjárlögum ESB.
Aðrir
tekjustofnar standa undir um 1% af útgjöldum ESB. Þetta eru t.d. skattar
sem starfsmenn stofnana sambandsins greiða, greiðslur frá ríkjum utan
ESB (t.d. Ísland) sem taka þátt í samstarfsáætlunum ESB.
Tekjurnar koma
frá aðildarríkjunum nokkurn veginn í réttu hlutfalli við auðlegð þeirra.
Hlutfallslega greiðir Holland, Þýskaland og Svíþjóð mest í sjóði ESB.
Í hvað fara
peningarnir?
Fjárlögin eru að
mestu notuð til að fjármagna verkefni í aðildarríkjunum. Útgjöldin
ákvarðast af forgangsröðun hverju sinni og það eru aðildarríkin sem í
sameiningu ákveða forgangsröðunina. Styrkir til landbúnaðar hafa til
langstíma verið stærsti útgjaldaliðurinn þó svo hlutfall þess af
heildarfjárlögum hafi farið lækkandi. Annar stór útgjaldaliður eru
uppbyggingar- og byggða styrkir til fátækari aðildarríkja og svæða ESB.
Á árinu 2007 leggur ESB áherslu á að veita auknum fjármunum í aðgerðir
sem hafa hvetjandi áhrif á hagvöxt. Um 6% af fjárlögum ESB fara í að
fjármagna verkefni sem tengjast utanríkisstefnu ESB t.d. þróunaraðstoð.
Auk þessa ná fjárlög ESB til fjölmargra annarra málaflokka.
Almennt má segja
að fátækari ríki ESB fái hlutfallslega mest í sinn hlut af fjárlögum.
Nýju aðildarríkin 12 ásamt Portúgal, Grikkland, Írland og Spánn eru þau
ríki sem fá hlutfallslega mest til sín úr sjóðum ESB.
Hver ákveður fjárlög?
Evrópuþingið og
Ráðherraráðið samþykkja í sameiningu árlegt fjárlagafrumvarp ESB byggt á
tillögu frá framkvæmdastjórn ESB. Þingið ræðir frumvarpið í tveimur
umferðum og tekur fjárlagafrumvarpið ekki gildi fyrr en það hefur verið
undirritað af forseta þingsins.
Endurskoðendadómstóll ESB (European Court of Auditors) hefur eftirlit
með ráðstöfun fjárlaga. Á hverju ári leggur hann fram skýrslu um bókhald
ársins á undan til Evrópuþingsins og ráðsins. Þessi ársskýrsla er
mikilvæg fyrir fjárlagaeftirlit þingsins sem ákveður hvort það samþykkir
ráðstöfun framkvæmdastjórnarinnar á fjármunum ESB.
|